LIDHJA E PRIZRENIT NË POEZINË SHQIPTARE

Abstrakti

Letërsia shqiptare ka qenë që në krye të herës një letërsi qëllimore. Ky është, do të thoshnim, tipari i saj kryesor, ai që e dallon, ashtu si letërsinë italiane, sipas përkufizimit të Kalvinos, e dallon prirja ndaj njohjes dhe letërsinë franceze, sipas mendimit të disa studiuesve bashkëkohorë, dialektika e debatit.
Ky tipar nuk e ka penguar aspak letërsinë shqiptare që të ketë edhe nivel të lartë estetik kur është përfaqësuar nga individualitete krijuese veçanërisht origjinale. Marrëdhëniet midis ideologjikes dhe estetikes në letërsinë në fjalë janë lëkundur nga një epërsi relative e mesazhit mbi formën në identifikim harmonik të mesazhit me këtë formë.